Καταγραφή:Νίκη Πέρδικα

Εχε απεθάνει η Ά τ' Αποκρεμιώτη η αξαδέρφ'σσά μου. Τ' μέρα που σαράντ'ζε, καθόμαστε από σπερού τσαί σπερίζαμε, η μάννα μου, μια φιλ'νάδα μου, τα παιδιά μ' τσαί γώ. Λέει η μάννα μου : - «Τραχιά σαραντίζ' η γι Άννα»! Δε πρόλαβε να το τελειώσει το ακούμε ένα βρόντος, σάμπως νάσπατσε κάν'να κοντάρζι! Κράκ!.... Σ'κώνομαι απάνου, λογιάζου μην έσπατσ' ένα κοντάρ' τση στσέπασης, πούτονε λίγο ρέζ'γο. Το κοντάρ' στο ντόπο του. Φέρνομε βόλτα το σπίτι, μη μας έκανε κανένας χωρατά, δε λέπομε κανεί

Μπαίνομε μέσα, καθόμαστε γύρου στο τραπέζι, κάθε μια έπερε πάλι τη δ'λειά της, τσ' αρχ'νήκαμε, να δ'λεύομε, χωρίς να βάλομε κακό στο νό μας. Σε λί'ο ακούμε δεύτερο χτύπος, σά να χτύπ'σε κανείς μιαν απολουρωμέν' δάφνη πά στο τραπέζι τσ' η λάμπα χαμήλωτσε, να σβέσ' σαν από φούσ'μα τσαί πάλι ψήλωτσε. Τότες πλιά φοβ'θήκαμε, λέει η μάννα μου: - «Σούσαι, Άννα μου; Θεός σ'χωρέσ' σου!...» Τσ' η ψ'χή έφ'γε τσαί δε ξανάρθε. Δεν έθελ' να μας κάνει κακό. Έτανε για να μας αποχαιρετίσει μονάχα.

                                                                              Μαριγώ τ' Φραγκούλη Χατζαλέξη

Ο Σμπούνος μια βολά έτον  όξου στ' μάντρα τσαί γύρ'ζ' αργά στο χουρζό. Τσεί στ' Αλόρθο Πουρί λέπ' το ξάδερφό του το Ν'κολάτση τσ' έβγαινε απ' το χουρζό με τα σκολιανά τ' ρούχα τσαί βαστούσε βασιλ'κό στα χέρια τ' ένα σωρέ, έπε: - «Γιού! που πηαίνει τούτες δά ετσαδά παράωρα;» Λογιάζει να δεί, τέ λέπει, να διαστσελά το τοίχο τσαί να μπαίνει στο God'λέ. Τσεί τέν έχατσε!..... Μόν' έρθε σπίτ' του, εύρε τ' μάννα του κλαμένη, ότι έχανε γυρίσει απ' το God'λε, που πήανε να χούσ'νε το Ν'κολάτση.

                                                                                                        Αμέρ'σα τ' Κωστή

Ο Γιάνν'ς τ' Καρτάλη όξου στο β'νό, σ'κώθη τ' νύχτα για τ'ν ανάτζ' του. Λογιάζει ένα τζοπάνη από μια κοντ'νή μάντρα με τ' άσπρα τσαί περνούσε το β'νό πε΄ρα. Μόνε μπήτσε στο κονάτσι, λέει τ'ς γεναίκας του: - «Λόαξε δάρε, που να πη'αίνει τούτες δά, να κλέψει κάνα σφαχτό». Το ταχ'νό μάθανε π' τη νύχτα έχε απεθάνει.

                                                                                                        Αμέρ'σα τ' Κωστή

Σαν απέθανε η μάννα τ' Κωσταντή , οι γιαδερφές τ' αφέντ' του μαλώνανε. Η μια έθελε, να ζ'μώσ'νε τσαί να τ'ς κάν'νε τα κόλλ'βα τσαί τα μνημόσ'να της, σωστά τσ' όπου τ'ς έπρεπε. Η γιάλλη δεν έθελε να κάν'νε τόσο έξοδο για τ' νύφη, ο αδερφός τ'νε έχε απεθάνει από τσαιρό. Μια μέρα λέπ' ο Κωσταντής στον ύπνο του τ' μάννα του τσαί τ' λέει: - « Κωσταντή, ναπείς τσή θειάς σου, να ζ'μώσετε τσ' ό,τα' λέει η θειά σ' η παπαδιά, τσείνο να κάνετε». Ξύπνητσε τσ' όπους έτανε πλαγιασμένες με τ' αδέρφια του, άκ'σε κατά το παρεθύρι σά σέρσ'μο. Γυρίζει τσαί λέπ' τ' μάννα του αλλαμένη, όπους τ'ν έχανε στ' κάσσα τσ' έστετσε απ' όξου τσαί τέ λόγιαζε. Σε λί'ο τ'ν έχατσε.

                                                                                                        Αμέρ'σα τ' Κωστή

Το παλιέ τσαιρό, σαν ήτανε ακόμα Τούρτσοι στο ν'σί, κατ'γορζήκανε το Σταμάτη το Μπαπάζογλε τσ' άλλεν ένα. Οι Τούρτσοι τ'ς πέρανε τσαί τσι δυό τσαί  τ'ς  πέψανε στ' Μπόλι να τσί δ'κάσ'νε. Τσεί τ'ς τ'μωρζήκανε τσαί τσί  κρεμάκανε. Στη Στσύρος δε ξέρανε καθόλ' έντα γ'νήκανε. Μια νυχτιά η γεναίκα τ' Παπάζογλου έχε μωρό τσαί τ'ν έπερε ο ύπνος. Καμμιά βολά ξύπνησε  τσαί ξεπετάχτη αλαφιασμένη: - «Γιού! δ'λειά π' τ'ν έπαθα! Το παιδί τσ' ματ' ακόμα; Πούς δεν έκλαψε;» Σ'λλοίστη. Ανοί'ει τα μάτια της τσαί λέπ' τον άντρα της, καθισμένε πά στ' κασέλα τσαί κ'νούσε με το ποδάρ' τουτο σκαφίδι τ' μωρού. Πετιέτ' απάνου λαχταρζισμένη, τ' λέει: - « Για μάννα, Σταμάτ' μου, πότ' έρθε πλιά;» Τσεί τεν έχατσε. Ύστερ'  από λί'οι μέρες μαθεύτη π' τσείνη τ'  μέρα τέ κρεμάκανε.

                                                                                                          Αμέρ'σα τ' Κωστή

Σαν απέθανε ο άντρας μου, έμονε μια μέρα καθισμένη μοναχή μες στ' κάμαρα τσαί τέ θ'μώμονε  τσ' έκλαια. Τσεί ακούου γύρω τριγύρου στο τσεφάλ' μου μια μυία τσαί βόϊζε βζζζ! βζζζ!.... Θ'μήθ'κα π' λένε πούς οι ψ'χές έρχονται τσαί πετούνε γύρου μας. Κυττάξου να δού τ' μυία, δε λέπόυ τίβοτα. Αρχίν'κα πλιά να κλαίου τσαί να τ' λέου: - «Σούσαι, Μανωλάτση; Αν είσαι σύ μίλειε μου!» Τσαί δός τ' η μυία τσ' ακουότανε, μά δεν έλεπα τίβοτα.