Καταγραφή:Νίκη Πέρδικα 

 Τσαί τα νερά, έναι μιαν ώρα τ' νύχτα, που σταματούε τσ' ησυχάζ'νε. Τσ'μώνται τσ' αυτά, να ξεκοραστούνε. Μόνου ο κακός άθρωπος δε σ'χάζει ποτές, μόνε σ'λλογάται πάντα, πούς να σ' κάμει κακό, να σε πειράξει. Ο Ν'κολής του Στάθη, ο μ'λωνάς, μιαν αργαδ'νή π' δε τσ'μότανε, άκ'σε  που σταθήκαν τα νερά. Βγήτσε να δεί, εντάτανε τσ' έδε ανάμεσα στσί δυό μύλοι, στο π'γαδάτσι μια γεναίκα με τ' άσπρα. Τ'  φάνη, π' γίμοζε, τ'ς λέει: - « Δε χορταίνετε πλιά ούλ' μέρα νερό, μόν' έρχεστε  τσαί τ' νύχτα;» Τσείνη δε ντ' μίλ'τσε,  μόνε σήκωτσε τα χέρια τ'ς τσαί τέ σφατσέλωτσε τσ' απέτσ' χάθη μες στο νερό. Απ' το φόβο του ρ'βάθη, τούπερε το στ'χειό τη μ'λιά του. Φέραν το παπά τσαί τέ διάβατσε. Τρζείς μέρες έχε σύκρζαδο.

                                                                                                        † Ροδάνθη

Το φίδι στο σπίτι ή στο π'γάδι, έναι στ'χειό τσαί δε ντο περάζ'νε έναι γούρι. Το στ'χειό γίνεται ό,τι θέλει, αλλάσσει τσαί γίνεται στσύλος, τρά'ος, γάδαρος, γ'ρούνι, τσ' άλλοι βολές άθρωπος. Κάτ' απ' το ζουρειό τ' μύλου κρύβεται ένα φίδι χοντρό τσαί κοντό, τσείνο έναι το στ'χειό, τ' μύλου. Ούλα τα πράματα έχ'νε το στ'χειό τ'νε. Οι μύλοι, τα σπίτια, τα π'γάδια, οι γιέκκλησίες, ως τσ' οι σπ'λιές τσ' οι βράχοι, έναι βολές πούχουνε τα στ'χειά τ'νε.

                                                                                                         Αμέρσα τ' Κωστή

Δώ στσή Λινώς το ποταμό, ο άντρας μου τσεί π' περνούσε τα μεσάν'χτα με το ζώ, εύρε ένα κ'ταβάτσι μαύρο. Το μ'λάρι στάθη τσαί δενήθελε να περάσει. Σά ντό πολυοσεκλέτ'σε, έδωτσ' ένα σάλτο τσαί πέρατσε τα' έτρεξε μολαρ'στό  ώσαμε σαράντα μέτρα. Σαν έφτατσε στο Σταυρό, στ' Αλόρθο Πουρί, στάθη τσαί γύρ'τσε το τσεφάλ' του πίστα τσ' αρχίν'τσε τσαί ροχάλ'ζε. Γυρίζει ο άντρας μου το τσεφά'λ του έντα να δεί;

            Ένα θερζό ώσαμ' ενάμ'συ μέτρο, αλόρθο. Μια σκροφούκλα!..... Τσαί τα φτιά τσαί τα ποδάρζα της, έτανε μακρζά ώσαμε το μ'σό της κορμί. Το μ'λάρι γύρ'τσε πίστα τσ' έκαμε τον ίδιε δρόμο, μολαρ'στο πάλι τσαί πή'ε ως το Με'αλός τσαί σταμάτ'σε. Η σκροφίδω το τσ'νηγούσε από πίστα τσ' έρθε ως τ' Καπούρη τ'  πέζα. Ο ν'κοτσύρης μου πήε σ' ένα κονάτσι, π' καθότανε κάντα κ'πάρ'του τσ' έπετσε ξερές τσ' απολοϊσμένες. Τέ ποτίκανε άλευρο τσαί τ'ν άλλ' μέρα σα ξετρεμούλιατσε τ'ν έπε πλιά τ'ν ιστορία πούπαθε.

                                                                                                        Ελένη τ' Ασ'μενού

Απ' του Τρεμούτση το ποταμό ερχότανε μια νύχτα ο γέρο - Λορέτζος. Τσεί λέπ' μπροστά του στ' μέση του δρόμου ένα μαύρο πράμα. Τ' φάνη πούς έτανε αρνί. Πά να το σαλα'ήσει με το στραβοράβδι του, πετιέται ένας μαύρες τρά'ος τσαί τέ βάνει μπρός. Τέ πήε ως το Χ'στο τ' Αμπάση, ως ετσεί μόνο έχε διορία. Σε είκοσι μέρες ο Λορέτζος απέθανε.

                                                                                                         Μαριγώ τ'  Στάθη