Καταγραφή:Νίκη Πέρδικα           

Πέρα στο Μάρμαρο δούλευε ένας εργάτης αλαφροϊστσωτες, τεν αγαπούσανε πλιά οι Ανεράδες, βάζαν τ' αλλαμένα τα'νε τσαί πη'αίνανε πάσα νύχτα τέπαίρνανε, τέ μπη'αίνανε στο Όρος τσαί τεν έχανε τσαί πλάγιαζε μαζύ τ'νε. Οι ηάλλοι αργάτες ξυπνούσανε τ' νύχτα, ψαχάζανε  να τε βρούνε στα ρούχα, τσεί που πλάγιαζε, δε ντε βρίσκανε. Τεν αρωτούσανε: - «Πού έσονε πάλι ψαργά;»

Τ'ν έλεε: - « Έρθαν πάλι οι σκρόφες τσαί με πέρανε τσ' ούλη τ' νύχτα μ' έχανε να τ'νε κάνου τα τσέφια τ'νε. Με ξεκάνανε, δε βαστού άλλο». Τ' λέανε πλιά ούλοι: - «Να φύ'εις από δώ, γιάτ' θα σε πνίξ'νε η θα σε κρεμίσ'νε καμμιάν ώρα!» Έδε τσ' απόδε, έπερε τ'νε  ματιούνε του τσ' έφ'γε για το χουρζό. Μια νύχτα άκ'σε να του φ'νάζ'νε, σ'κώθη μ'σοτσ'μισμένες να δεί ποιος του φ'νάζει, τσείνες τέ τραβήξανε τσαί τέ πή'ανε στο κρεμνό, τε ρίξανε τσαί τέ σκοτώκανε.

                                                                                               Α τ'  Κομνηνού χήρα Μακρή

Η μάννα μ' πήε μια μέρα στο Κάστρος, να τ' νάξ' τα σύκα, να μη σκουλ'τσάσ'νε. Τσεί ακούει στο σπίτι τ' Μαλή  τσ' έκλαιγε το μωρό τσαί το κ'νούσανε μες στο σκαφίδι, λέει: - «Γιού! η Μαλίνα έρθε τσ' έφερε τσαί το παιδί τ'ς τσαί κλαίει!» Λογιάζει, λέπ' τ' πόρτα σφαλιστή. Τότες κατάλαβε πούς έταν οι γι'Αινεράδες τσαί φοβήθη. Έφ'γε πλιά τσ' απ' το φόβο της, άφ'τσε τ' πόρτα ανοιχτή, πήε στ' μπορτάρ'σσα τσαί τ'ς λέει: - «Αε κλείδωσε μ' τ' πορτα γιάτ' εγώ φοβώμαι».

                                                                                       Α τ'  Κομνηνού χήρα Μακρή

Η πεθερά τ'ς Καλής τ' Σαρρή, η γρζά Παπαστάθενα, πή'αινε μαζύ τ'ς στο Κάστρος. Στο δρόμο τ'ς λέει: - «Αυγάτ'ζε, Καλή , στο δρόμο». Σά πήανε πιο κάτου τ'ς λέει η Καλή: - «Αμ' γιάντα  μούπες να τρέχου, μάννα»; - «Αμ' δεν ίδες έντα μ' κάνανε, που τ'νάζανε οι Ανεράδες απ' το λιακό πά στα χέρια μου μια χ'σή στάμπα»; Η πεθερά τ'ς έτον Σαββατογενν'μένη τσ' έλεπε πολλά τέτοια.

                                                                                                         Αμέρ'σα τ' Κωστή

Μές στο Μαρτσέσι μια νύχτα που είμαστε με τ' βάρκα, ο Γρηγόρης άκ'σε τις Ανεράδες που τρα'ουδούσαν τσαί λέ'ανε: - «Κάτω στο γιαλό , στα βρεχάμενα!»

                                                                                  Διόδωρος Φάλκος ψαράς ετών 60

Ο Κωσταντής του Δ'μήτρη έτανε με το μητρζό του όξου τσαί φύλαε τα ζά, στα Γυρίσματα, Τσεί άκ'σε τσαί τέ φίναζε μια γεναίκα: - «Κωσταντή, Κωσταντή, έλα π' σε θέλει η μάννα σου!» Πάει, δε λέπ' κανεί, λέει στ' γεναίκα: - «Αμ' πούναι η μάννα μου;» Τ' λέει η γεναίκα: - «Δώ παρά κάτου, έλα, πάμε!» τσαί δώ παρα κάτου, δώ παρα κάτου, τεν  έπερε τσαί τέ μπήε στη σπ'λιά της στη Κατάκλεια. Το χάκανε πλιά το παιδί, το γερεύανε τρείς μέρες. Καμμιά  βολά σά τόβρανε καταμεσής στ' θάλασσα στ' νεραδοσπ'λιά του φ'νάζανε απ' το γιαλό: - «Ελα δώ!» τσείνο έλεε π' δε πορούσε να ρθεί, γιάτ' δε ντ' άφηνε η Ανεράδα.

                                                                                 † Αθηνά χήρα τ' Γιάνν' τ' Χαλιά

Η Ά τ'  Γεωργαντή έτανε στ' μάντρα, στο Βοκολίνα, στο Β'νό τσαί κάναν τραχανά. Τ' νύχτα άκ'σε τσαί τη φ'νάζανε. Τ'ς φάνη σά νάτανε η μάννα τ'ς ή η γιαδερφή της. Βγήτσε να δεί. Τσεί λέπει κάτ' γεναίκες με τ' άσπρα τσαί τ'ς λένε: - «Έλα μαζύ!» Πρώτα δεν έθελε, τ' καλοπιάκανε, τ' πέρανε μαζύ τ'νε, να πάνε που τ'ν έθελ' η μάννα της. Σά φτάκανε στ' αλώνι, τ' βάλανε στ' μέση, τη γδύσανε κώλο. Τσείνες χορεύγανε γύρου, τριγύρου, τη τσικνούσανε σαί κακκνατσίζανε στη φ'νή τ'νε.  Η Άννα ‘πο το φόβο της παραλόϊτσε, πιάστη η μ'λιά της.

            Πέρατσε ένας τσοπάνης τ'ν έδε σε κακό χάλι, έδε τσαί τ'ς Ανεράδες π' χορεύγανε γύρω της. Οι Ανεράδες, σαν έδανε το τσοπάνη απαραβδισμένε, φοβ'θήκανε το σταυρό, σ'κωθήκανε σαν αγέρας, φύ'ανε τσαί τ'ν αφήκανε. Τ'ν έπερε πλιά ο τσοπάν'ς τσαί τ'ν έφερε στ' μάντρα. Έκανε δά μεγάλη αρρώστεια, ρ'βάθη τρείς τέσσερις μέρες. Απόμ'νε στο στρώμα τσαιρό τσ' από τότες έχατσε τη μ'λιά της, μ'λούσε αλλοιώτικα, χοντρά σαν αντρίτσα.

                                                                                                  Μαριγούλα του Φτούλη

Έχα μιαν αδερφή τη Φροσύνη τ'  Καραμανώλη τσ' έβγαινε πίσσε στο Περνερό. Τσεί πούβγαινε το μπίσε , τ' πετρώνανε. Τσή ρίχνανε πετραδάτσα πά στα χέρζα τσαί πονούσε. Λόγιαζε, δεν έλεπε κανεί. Σε λί'ο άλλα τσ' άκουε τσαί  γεναίτσες π' κακνατσίζανε. Τούτο γίνη τρείς βολές. Σά τέλειωτσ'  ο πίσσες τσαί πήε τσεί στ'ν άκρα αστο χωράφι, έδε τ'ς αστ'βές πλάκα χάμου. Τα' δά καθότανε οι Ανεράδες τσαί τ'ς πελ'ταρούσαν πέτρες, τ' πετρώνανε τσαί χασκογελούσανε.

                                                                             Φαλταίνα τ' Καραμανώλη ετών 70

Ο Γιάνν'ς του Στάθη βγήτσε ένα μεσ'μέρζ' απ' το καϊτσι, να πάρζει νερό κα στ' Λίμνα. Τσεί ακούει μια γλυτσά φ'νή  τσαί τρα'ουδούσε: - «Μάρε γυιέ μ', μάρε γυιέ μ', μάρε καταχαδεμένε γυιέ τ'ς μάννας σου!» Λογιάζει γύρου γύρου, δεν έλεπε κανεί, έταν η Ανεράδα τ'ς Λίμνας τσαί νανάρ'ζε το γυιό της.

                                                                                             † Φροσύνη τ' Καλημέρη

Η Καλή του Τραχανά πήε στ' Χώρα, στ' μάντρα της να κάμ' το τραχανά. Έπετσε το μεσημέρζ' να πλαγιάσει τσ'  άφ'τσε το παιδί να φ'λάει. Τσεί πάει το παιδί τσαί τ'ς λέει: - « Μάννα, θα πάου σ' αυτή τη θειά, που μου φ'νάζει!» Λογιάζ' η μάννα, δε λέπ' κανεί. Το παιδί όμως, τ'ν έλεπε τσ' έλεε τ'ς μάννας του: - «Λόγιαζε, πούς με φ'νάζει τσαί με κολατσεύει! Γώ θα πάου!» Έτονε Ανεράδα τσαί το φίναζε!

                                                                                                            Μαριγώ τ' Στάθη